'Tijdbreker' zingt nu vooral voor zichzelf

Dedemsvaart - Ooit was hij één van ‘De vijf zwervende cowboys’. In de jaren '70 werd hij een van het zangduo ‘De Tijdbrekers’. Nu leidt hij een rustig bestaan in de ‘Componistenbuurt in Dedemsvaart’. Toepasselijker kan haast niet, want Roel de Lange is een componist, een liedjesschrijver in het algemeen en de tekstschrijver van het Varia-lied in het bijzonder. Op 2 september wordt hij 80 jaar.

 Het wordt ongetwijfeld een dag met zang en muziek, want dat loopt als een rode draad door zijn leven. Muziek was en is nog altijd zijn lust en leven.

Dedemsvaart Iedereen heeft het de afgelopen week meermaals kunnen horen, het Varia-lied. Veertig jaar na de opname in 1979 van het lied door het toenmalige duo De Tijdbrekers is het Varia-lied nog steeds immens populair. Het lijkt met de generaties mee te groeien. Jong en oud zingen de tekst moeiteloos mee. Dat geldt ook voor tekstschrijver Roel de Lange. Hij krijgt naar eigen zeggen nog altijd een warm gevoel van binnen als hij het lied hoort. 

Met plaatsgenoot Gerry Schonewille vormde Roel in de jaren ‘70 van de vorige eeuw ‘De Tijdbrekers’. Een duo, dat door veel Nederlandstalige artiesten destijds als een gouden duo werd bestempeld. Het succes van het duo wordt onder meer onderstreept met tientallen singeltjes, lp’s en cd’s. ‘Wij hebben wel eens in de Nederlandse top tien gestaan en ooit een keer op nummer 1 met ‘retteketet, wij kunnen het niet laten,’ heft Roel het lied aan. Hij weet nog dat de dj’s in Hilversum het nummer niet wilden draaien en dat Johnny Hoes, waar De Tijdbrekers veel zaken mee deden, daarover nog een proces gevoerd heeft. ‘Hij won die zaak. Hilversum heeft het nummer toen een keer gedraaid en daarna nooit meer.’.Het was een mooie tijd, maar we zijn er nooit rijk van geworden. Rijk aan ervaringen en plezier. Dat wel,’ mijmert de Lange, die het zingen en musiceren altijd als hobby heeft gedaan. Zijn brood verdiende hij onder meer als werknemer bij de Strabo en de laatste jaren als werknemer in de buitendienst van de voormalige gemeente Avereest. 

Met De Tijdbrekers beleefde hij gouden tijden. De Tijdbrekers, voor bruiloften en partijen. Met muziek en conference prees het muziekduo zichzelf destijds aan. Conference in de vorm van grapjes van Gerry. ‘Ik weet nog dat we een keer in Hoogeveen zouden optreden en onderweg een lekke linker voorband kregen. We kwamen te laat en toen de eigenaar vroeg of we wel een reserveband bij ons hadden grapte Gerry: niet nodig, we hebben de linker-voorband gewisseld voor de rechter en toen konden we weer rijden. De eigenaar keek heel meewarig, maar wij hadden er de dikste lol om. Roel kijkt erop terug als een bijzonder mooie tijd, waar hij tot zijn grote verrassing pas ook nog weer aan werd herinnerd bij een bezoek aan Echten. ‘We waren een dagje uit en maakten een stop bij een cafeetje, waar we als ‘De Tijdbrekers’ veel opgetreden hebben. We raakten aan de praat en toen wist de eigenaar het zich al heel snel te herinneren. Vooral de lol die er uitbrak toen Gerry het publiek op een gegeven moment vertelde dat we na de pauze een spelletje zouden spelen. ‘Ik gooi na de pauze een emmer met water het publiek in en dan gooien jullie het terug,’ vertelde hij met een stalen gezicht. Het duurde heel even voordat het publiek de grap doorhad, maar toen..’ Roel lacht van oor tot oor bij de herinnering. ‘Wel bijzonder dat mensen zich zoiets simpels na tientallen jarennog altijd herinneren,’ vindt de bijna tachtigjarige, die ooit ook het clublied 1,2 't Is DVC schreef voor voetbalvereniging .DVC, de voorloper van het huidige SV Dedemsvaart, dat tijdens het voetbalseizoen dat clublied nog elke zondagmiddag uit de luidsprekers laat schallen.  
 
Vermaak


Veel van zijn herinneringen zijn in de loop der jaren vervaagd, maar Roel weet nog wel dat hij, geboren aan Sluis Zes, van jongs af aan veel optrok met buurjongen en klasgenoot Gerry Schonewille. Muzikaliteit zat er bij beiden van jongs af aan in. Roel had naar eigen zeggen harmonica leren spelen bij ‘De Baanbrekers’ in Lutten en zichzelf het drummen eigen gemaakt. ‘Op een gegeven moment traden wij tijdens een feestje op in het oude kapelletje aan Sluis Zes. Het publiek was er heel enthousiast over. Ik denk dat dat uiteindelijk de motivatie is geweest om ermee door te gaan. Altijd als ik ergens een mooi woord of een mooie zin hoorde, dan ontstond er in mijn hoofd spontaan een liedje. Feitelijk heb ik dat ook nu nog. Ik schrijf op wat ik hoor, vul het aan met mijn eigen gedachten en pingel dan wat op het keyboard. Soms wordt het wat en soms ook niet, maar ach. Ik vermaak me ermee,’ aldus de Lange, die onlangs nog schreef: ‘Op het terras. met een glas, lekker hangen. ‘s Winters kan ik daar zo naar verlangen. Is de lente in zicht, wil ik zingen. Mensen kom en geniet van de dingen!’ 
 
Tijden veranderen


Een opdracht, die hij zichzelf ook heeft opgelegd en tot uitvoering brengt met onder andere een wekelijks bezoek aan de Markt. ‘Even eruit mensen spreken en een zoute haring halen.,’ lacht Roel. De optredens, het publiek en het applaus mist hij soms best nog wel, maar hij realiseert zich ook dat tijden veranderd zijn. Hij ziet dat met name ook tijdens de feestweek, die hij afgelopen week als rechtgeaarde ‘Voartse Boy’ natuurlijk ook heeft bezocht. ‘Toen hoorde ik het Varia-lied ook weer. Dat doet mij nog altijd goed. Voor het overige vind ik de Dedemsvaria minder leuk dan vroeger, maar dat heeft niets te maken met de huidige organisatie en de activiteiten. Ik denk dat mijn generatie er gewoon uitgroeit. Er komen altijd nieuwe mensen met nieuwe ideeën. Dat is nu eenmaal de loop van het leven,’ meent de Lange met de nodige realiteitszin. De romantiek van vroeger, die hij in zijn eerste liedje beschreef, ligt hem nog altijd na aan het hart. Het tekstschrijven en musiceren had hij graag als werk gedaan, maar dat zat er nooit in. ‘Het zingen en musiceren is altijd een hobby geweest. Ik heb in meerdere duo’s en bands gespeeld. De Tijdbrekers was het meest succesvol, maar ook aan bijvoorbeeld De Voartse Boys en het samen zingen met plaatsgenote Annie Spijker heb ik dierbare herinneringen. Dat is met geld niet te betalen en met geen pen te beschrijven.