Leven na een beroerte en de impact van een herseninfarct

Aangeboden door: Treant

Een verjaardag is meestal een heuglijke gebeurtenis, maar Harry Gerrits uit Musselkanaal heeft een andere ervaring. Op 21 april 2007, de dag dat hij 42 jaar wordt, zakt hij plotseling in elkaar. Dankzij kordaat optreden van zijn oudste zoon is hij luttele minuten later in het naburige Refaja.

Harry vindt het aanvankelijk maar overdreven. ‘Breng me maar terug, de ambulance staat er nog. Dan kan ik mijn verjaardag thuis vieren.’

De dienstdoende neuroloog heeft echter slecht nieuws. Harry is getroffen door een beroerte en halfzijdig verlamd. Niet veel later volgen nog drie herseninfarcten, waarna hij met gillende sirenes wordt overgebracht naar het UMCG. Na een eerste behandeling wacht een lang revalidatietraject in Beatrixoord in Haren. ‘Een leven in een rolstoel was altijd mijn grootste nachtmerrie’, bekent Harry. Dankzij intensieve fysiotherapie en logopedie knokt hij zich terug en een half jaar mag hij weer naar huis. Eind goed, al goed. Of toch niet?

Doorzetter

Vanwege zijn beperking heeft Harry 24 uur per dag zorg nodig. Zijn vrouw Gea werkt zich een slag in de rondte, ondersteunt haar man én heeft de zorg voor hun drie jonge kinderen. ‘Ik moest veel ballen in de lucht houden, maar ik ben een doorzetter én een optimist. Dat hield mij op de been.’ Vier jaar en vijftien epileptische aanvallen later komt het moment dat Harry niet meer thuis
kan blijven wonen. Zijn verhuizing naar woonzorg- en revalidatiecentrum Heggerank in Musselkanaal vindt hij aanvankelijk verschrikkelijk, maar er is geen alternatief. ‘Het was het beste wat Gea ooit voor mij heeft gedaan’, concludeert Harry een jaar later. ‘Ik ervaar hier veel meer rust.’

Jawoord

Gea en Harry onderhouden nauw contact. ‘We bellen soms wel tien keer per dag’, lacht Gea. Ze zoekt haar man regelmatig op en ze doen wekelijks samen boodschappen. ‘Het is niet gemakkelijk wat ons is overkomen, dat gun ik niemand, maar ik laat mijn man niet in de steek. Bijna dertig jaar geleden gaven we elkaar het jawoord en in een huwelijk steun je elkaar. In voor- en tegenspoed.’

Vriendschap

Wat zij vooral moeilijk vindt, is het onbegrip vanuit de buitenwereld. ‘Anderen hebben geen idee wat de impact van een herseninfarct op een gezin is. Velen oordelen en zelfs goede vrienden laten je vallen’, vertelt Gea. Harry’s vriend Henk vormt de spreekwoordelijke uitzondering. ‘Hij haalt mij elke maand op om samen een uitstapje te maken. Dan eten we ergens en onderweg hebben we de grootste lol. Henk haalt mij even uit mijn kleine wereldje, die momenten zijn voor mij heel waardevol’, verzekert hij. Zijn vrouw onderstreept die woorden. ‘Steun je medemens na zo’n heftige gebeurtenis en kijk niet weg.’ Ook de (voor)oordelen vallen haar wel eens zwaar. ‘Ik hoef geen medelijden, maar iets meer begrip zou fijn zijn. Verdiep je eens in dit onderwerp.’

Emoties

Harry en Gea bezoeken regelmatig de poli Neurologie van het Refaja in Stadskanaal. De neuroloog houdt niet alleen medisch de vinger aan de pols, hij informeert ook naar de emotionele situatie. ‘Er is niet alleen aandacht voor Harry, maar ook voor mij als partner. Zijn eerlijkheid, nuchtere blik én praktische tips helpen mij enorm. Ik voel me bij Treant in vertrouwde handen.’ De toekomst is ongewis, maar het echtpaar Gerrits probeert de moed erin te houden. ‘Ik heb veel respect voor de kracht waarmee Harry met zijn situatie omgaat. Ik maak een diepe buiging voor hem’, vertelt Gea. Zij weet één ding zeker: ‘Waarom moeilijk doen als het samen kan?’ Haar man Harry is daarmee eens. ‘Het is goed zo…’